Wat als je de juiste persoon ontmoet op het verkeerde moment?
Gemma heeft een van de ergste dagen van haar leven. De nalatenschap van haar vader moet afgewikkeld worden, ze slaapt al weken op de bank bij haar beste vriendin, én het stinkt verschrikkelijk in de overvolle metro waar ze klem staat in de mensenmassa. Dan ontmoet ze Boreas…
Er is een onmiddellijke aantrekkingskracht, maar er zijn ook talloze redenen waarom Gemma niets met hem kan beginnen. Het lot denkt daar blijkbaar anders over, want ze blíjft hem maar tegenkomen. Gemma en Boreas zetten alles op het spel in de acht dagen die ze samen doorbrengen. Maar durven ze de sprong ook écht te wagen?
Acht Dagen is het eerste deel in het meeslepende nieuwe tweeluik van Chantal van Gastel dat zal verschijnen in februari 2026.
Het vervolg, Acht Jaar, verschijnt in de zomer van 2026.
Bij dit verhaal wordt een EP uitgebracht met originele muziek die ook een rol speelt in de boeken. Hiervoor ging Chantal een bijzondere samenwerking aan meet Singer-Songwriter Christie Middel. Via een code in het boek kun je de liedjes beluisteren en het verhaal van Gemma en Boreas op een nieuwe manier beleven.
Inspiratie voor dit boek
Acht Dagen is het eerste deel van een tweeluik. Gemma en Boreas beleven een stormachtige romance die acht dagen duurt en allesbepalend is voor de rest van hun leven. Het duurt acht jaar voor ze elkaar weer ontmoeten. En daarover lees je in deel twee: Acht Jaar.
Om te vertellen hoe ik op het idee ben gekomen voor dit verhaal moeten we een heel klein beetje terug in de tijd. Zo’n twintig jaar om precies te zijn. En nee, dat is geen typfout. Dit tweeluik heeft namelijk wat tijd nodig gehad om te rijpen. Ik geef toe, twee decennia is wat aan de lange kant. Maar alles heeft een reden. En soms vallen dingen opeens op de juiste plaats.
Dit tweeluik is de eerste roman die ik ooit schreef. Lang voor ik debuteerde met mijn inmiddels verfilmde bestseller Zwaar verliefd! schreef ik de eerste versie van dit verhaal. Het heeft vele vormen gehad, vele vertelperspectieven, vele titels. Er zijn verhaallijnen geschrapt en toegevoegd. Personages gesneuveld en geboren. Ik heb het minstens vijf keer helemaal opnieuw geschreven. En tussendoor lag het steeds jaren stil.
Heel lang heb ik gedacht dat ik dit boek nooit zou uitbrengen. Ik noemde het vaak mijn schrijfopleiding, omdat ik mijn 10.000 schrijfuren – waarvan gezegd wordt dat dit de hoeveelheid tijd is die je nodig hebt om te leren uitblinken in een vaardigheid – heb behaald door het schrijven van dit verhaal. Ik leerde mezelf schrijven. Een eigen stem ontwikkelen. Personages uitdiepen. En uiteindelijk had ik een boek geschreven dat me heel dierbaar was. Maar het was nog niet wat het moest zijn. Misschien omdat ik hiermee als begin twintiger nogal wat hooi op mijn vork had genomen voor een eerste roman. Maar ook omdat het genre waar ik inmiddels heel succesvol in ben geworden, destijds nog niet bestond in Nederland.
Toen het af was, kwam er een nieuw idee. En dat werd uiteindelijk Zwaar verliefd! Die verhaallijn was meer behapbaar voor een beginnend schrijver. En het concept was precies wat lezers op dat moment zochten. Mijn tweeluik – dat toen nog gewoon een heel dik manuscript was – bleef liggen. En terwijl ik roman na roman uitbracht, en mijn eerste in een vergeten mapje op mijn pc bleef staan, begon ik te denken dat ik het nooit zou publiceren. Het zou gewoon voor altijd een liefdesproject van mij blijven. Ik gebruikte soms een verhaallijn, of pikte er een personage uit en gaf dat een plekje in een van mijn nieuwe romans, zoals de oma in Zoek het maar uit. Maar de kern van dit tweeluik: het liefdesverhaal tussen deze twee personages bleef me altijd bij. En soms dacht ik… misschien nu? Want verhalen komen pas echt tot leven als ze lezers vinden.
En ja, “misschien nu” is eindelijk realiteit geworden. Toen ik een paar jaar geleden in een enorm moeilijke periode zat, en het schrijven even niet zo wilde lukken, besloot ik weer eens in mijn allereerste verhaal te duiken. Ik had zin om de personages opnieuw te leren kennen, en had een nieuw idee om hun verhaal te vertellen zoals het altijd al hoorde te zijn. Het enige probleem waar ik tegenaan bleef lopen was de muzikale draad die door het verhaal heen loopt. Hoe ging ik daar nou vorm aan geven, zodat het een meerwaarde zou zijn?
Iedereen kent toch dat gevoel, dat het lijkt alsof een nummer speciaal voor jou geschreven is? Dat het over jouw leven gaat. Jouw pijn. Jouw geluk. Jouw emoties. In Acht dagen heeft Gemma dat gevoel bij de muziek van zangeres Rain. In het vervolg, Acht jaar, gáán de liedjes letterlijk over haar. Want in de tijd die tussen de twee delen verstrijkt, schrijft Boreas liedjes voor Rain over die acht dagen die hij met Gemma heeft doorgebracht. Over zijn liefde voor haar die eigenlijk nooit is overgegaan. Gemma weet niet dat haar lievelingsliedjes, die haar tot in haar ziel raken, geschreven zijn door haar grote liefde die ze al acht jaar niet heeft gezien. The one that got away.
De liedteksten voor Acht jaar heb ik zelf geschreven. En heel lang zocht ik naar een manier om ze op een levendige manier in het verhaal te verweven. Want laten we eerlijk zijn, het opnemen van een songtekst in fictie is eigenlijk een beetje storend als je geen idee hebt hoe dat liedje zou moeten klinken. En omdat ik totaal geen muzikaal talent heb, kon ik mij daar zelf ook geen enkele voorstelling van maken. Ik wist niet eens zeker of mijn teksten überhaupt wel naar muziek te vertalen waren. Maar toeval bestaat niet. Juist toen ik besloot om opnieuw in dit verhaal te duiken, en me voor de allerlaatste keer wilde wagen aan het compleet opnieuw schrijven van dit verhaal, kwam ik in contact met de super getalenteerde singer-songwriter Christie Middel. (Misschien herinner je je haar nog van haar deelname aan The Voice, jaren geleden.)
Ik leerde Christie op een heel bijzondere manier kennen, namelijk nadat zij een eigen liedje uitbracht dat geïnspireerd is door Audrey uit mijn roman Nu we hier toch zijn. Ik was onmiddellijk diep onder de indruk van het nummer “Where Did All the Dreams Go”. Niet alleen omdat het zo mooi gezongen is, al is dat al reden genoeg! Maar ook omdat het Christie lukte Audreys gevoel zo beeldend over te brengen en het verhaal in een andere vorm, op háár manier te vertellen. Toen ik het hoorde, wist ik eigenlijk meteen dat ik de stem voor Rain gevonden had. Maar ik moest haar dan natuurlijk nog wel even zien te overtuigen.
Ik vond het doodeng om Christie mijn songteksten te laten lezen. Ik vertelde haar over Gemma en Boreas, en wat ik wilde overbrengen met elk liedje. Dat was het begin van een magische samenwerking, want Christie brengt de woorden die al zolang door mijn hoofd dansen op een heel nieuwe manier tot leven met haar prachtige stem en sound. Een van de leukste creatieve ervaringen die ik tot nu toe heb beleefd! Elke keer als ze me een nieuw ingezongen fragmentje laat horen of een idee voor een melodie toestuurt sta ik weer versteld dat ze precies het gevoel weet te vangen dat ik hoop over te brengen met mijn verhaal.
De twee liedjes in Acht dagen “Heavy Heart” en “Only in My Head” zijn speciaal door Christie voor dit verhaal geschreven. De andere nummers, die in deel twee voorkomen, zijn door mijzelf geschreven en door Christie gecomponeerd. Ik ben heel trots op het resultaat. Via een code in het boek kun je de liedjes tijdens het lezen luisteren. Ik been heel trots op het resultaat en kan niet wachten om het te delen. De eerste liedjes kun je inmiddels al vinden op Spotify. Klik op de songtitels in deze tekst om ze te luisteren.
Nog héél even en dan verschijnt het eerste deel: Acht Dagen. Ik wens je ontzettend veel plezier met Gemma en Boreas. Sommige dingen zijn écht het wachten waard. Twintig jaar in mijn geval. Acht jaar voor Gemma en Boreas.
Geniet van het lezen!
