Onthechting

Het schrijfproces van elk boek is een marathon. De gehele tijd werk je keihard met maar één enkel doel voor ogen: publicatie. Als het boek zijn weg naar de lezer heeft gevonden, heeft het zijn bestemming bereikt. Als auteur heb je je taak volbracht. En steevast begint dan een even moeilijk proces. Onthechting.

Ik ben geen groentje meer op schrijfgebied. Met vier boeken op mijn conto ben ik al een beetje gewend aan alles wat er komt kijken bij het schrijven. Maar toch word ik ook nog wel eens verrast door mijn eigen personages.
Toen ik mijn eerste boek geschreven had, wist ik dat ik van Isa en Ruben nog geen afscheid hoefde te nemen. Hun verhaal begint eigenlijk pas waar Zwaar verliefd! eindigt. Er waren nog zoveel dingen die ik met deze personages kon en wilde doen.

Na mijn tweede boek trappelde ik om aan de slag te gaan met nieuwe hoofdpersonen. Hannah uit Geknipt voor jou is als het ware Isa’s tegenpool. Alles waar Isa te onzeker of neurotisch voor was, durfde Hannah wel. Wat kon ik me heerlijk uitleven met het liefdesverhaal tussen haar en Frank. Geknipt voor jou is geschreven in een creatieve uitbarsting die maanden aan een stuk duurde. Ik kijk er nog steeds met veel plezier op terug.

Van begin af aan was het de bedoeling dat Geknipt voor jou een losstaand boek zou blijven. En dat betekende voor het eerst in mijn schrijfcarrière dat ik na het afronden van mijn boek ook mijn hoofdpersonages moest loslaten. Dat vond ik moeilijk. Nog steeds vind ik Hannah en Frank fantastische karakters die een nog veel groter publiek verdienen dan ze tot nu toe gekregen hebben. Geknipt voor jou is misschien wel het leukste boek uit mijn oeuvre en na het voltooien viel ik dus voor het eerst in ‘het zwarte gat’. Ik miste Hannah’s onbevreesdheid, Frank’s ongeëvenaarde charme en sexappeal en de sprankelende interactie tussen beiden.

Mijn enige redding was dat ik het idee voor Zoek het maar uit al bijna compleet in mijn hoofd had toen ik Geknipt voor jou afrondde. Ella en Dex werden geboren en ik maakte kennis met twee personages die meer van zichzelf blootgaven dan alle anderen bij elkaar. Ik zag hen opgroeien. Ik zag hoe die onhandige kalverliefde opbloeide en verpulverd werd. Ella liet me kennis maken met haar oma, die ontzettend veel leek op mijn eigen oma. Ik werd gegrepen door deze personages op een nieuwe manier. Het boek liet me niet meer los. Ik moest me door sommige hoofdstukken heen worstelen, maar het verhaal werd er almaar sterker door. En toen het af was, was ik er nog steeds vol van. En dat ben ik nu – maanden later – nog.

Hoe dat precies voelt, kun je je als lezer vast voorstellen. Als je een goed boek leest, kun je aan de ene kant niet wachten om verder te gaan. Het liefst zou je willen blijven lezen. In één ruk door naar die laatste bladzijde. Tegelijk wil je dat er geen einde aan komt, omdat je langer in die wereld wil blijven. Zo is het voor een schrijver ook, alleen duurt dat proces niet een paar dagen, zoals bij het lezen van een boek, maar maandenlang.

Hoewel ik barst van de nieuwe ideeën kost het me nog grote moeite om die wereld van Ella en Dex achter me te laten
. Nooit eerder vond ik het zó moeilijk. Ik doe het dus met kleine stapjes. Net als de andere personages zijn Ella en Dex een deel van me geworden. Ze leven in mij en in alle lezers die meegesleept werden door mijn verhaal. Dat is iets prachtigs.

En met mij komt het ook wel goed. Zodra alle elementen van mijn vijfde boek op hun plaats vallen. En dat heeft gewoon een beetje tijd nodig.

 

Reacties

  1. samantha zegt:

    Ik HOU van ella en dex. je beste boek ! 😀

  2. Monique Wessendorp zegt:

    Je kunt de eerdere personages toch terug laten keren in een soort “bijrol”? Dat doet Maeve Binchy ook regelmatig. Als lezer is het dan of je een oude bekende tegen komt die je al een tijdje niet gesproken hebt…. In ieder geval veel succes ermee!

  3. Neem de tijd en geniet van de verrijking die de boeken je gegeven hebben.
    Ik wilde ook graag over Ella en Dex blijven lezen, maar een boek eindigt en dat is de mystiek 🙂
    lfs Tam

  4. Hoi Chantal,
    Alles komt goed, zeker met zo een grote stapel leuke boeken. Een heerlijk kopje thee in een Blond mok.
    Even afleiding bijvoorbeeld cupcakes bakken. Een leuk muziekje. Denken aan New York (Central Park, Magnolia Bakery, Rockefeller Center.) Ik vind het het echt heel knap dat je personages zo laat leven.
    Ik hoop op een volgend boek!
    Liefs, Roos.

  5. Misschien kun je ze elkaar ergens laten ontmoeten…. Tijdens een vakantie ofzo?
    Of wellicht hebben ze een link met elkaar uit t verleden.

    Jouw creatieve schrijversgeest is vast beter dan de mijne.

  6. Ga verder met deze verhaallijn en bereid hem uit volgens mij is dat best mogenligr karin

  7. Oh in je laatste boek bedoelde ik de personage;s Ella en Dex hihi…(foutje)

  8. Ik kan me heel goed voorstellen dat je het moeilijk vind om de personage’s los te laten zeker om dat jij er maanden mee bezig bent…wij lezen het boek idd maar een paar dagen hoogtens en weekje. en ik vind het altijd heel jammer dat ik het boek uit had gelezen. Ik vind dat je het ook erg goed doet in het schrijven van een boek en wat de personage’s beleven, het is herkenbaar. Wat mij opvalt is dat je boeken steeds leuker en krachtiger word. Het laatste boek: Zoek het maar uit heb ik heel erg gelachen maar ook een traantje moeten weg pinken, dat gebeurd niet snel hoor bij mij. Ik zou zeggen laat je personage’s bestaan mischien een leuke vervolg van Ella en Frank?
    Ik kan niet wachten tot je 5e boek uit is!! zet m op!!!!!

    Groetjes, Sylvia

  9. Monique Visscher zegt:

    Chantal,

    Ik zou zeggen: Laat ze bestaan, kijk er naar maar brei er geen verhaal van in je hoofd… Snap je wat ik bedoel? Dan lost het vanzelf op.. Ze zijn er wel maar ze zijn er, je kijkt er naar en dat is het….
    Is moeilijk, ik kan het me helemaal voorstellen. Visueel ingesteld zijn heeft ook zo z’n nadelen. 😉
    Succes! En je 5e boek komt vanzelf…. Ik heb er zin in!

    Liefs Monique