Rennen met #Bram

Hoe het precies gekomen is, weet ik eigenlijk niet. Eventjes lette ik niet op en voor ik het wist rende ik op mijn met zorg uitgekozen hardloopschoenen met mijn trainer (die ik voor het gemak #Bram noem) door de polder. Ik, die al sinds de lagere school de grootste hekel aan hardlopen heeft. De woorden coopertest en shuttlerun bezorgen me nog steeds spontaan een angstaanval. Dus hoe heb ik het dan zo ver laten komen?

Ik herinner me vaag het intakegesprek met #Bram. Ongeveer een jaar geleden was dat. We hadden het over mijn doelen voor de komende tijd. Wat wilde ik bereiken? Plotseling had ik het over hardlopen. Dat ik er zo slecht in was, maar dat het er bij anderen altijd zo vrij en lichtvoetig uitzag. Bij de weinige pogingen die ik zelf gewaagd had, haakte ik na hooguit drie stappen op mijn beginnersprogramma af met ondraaglijke spierkrampen in de kuiten en schenen. En volslagen uitputting on the side. Hardlopen was echt niets voor mij. Maar zou het niet heerlijk zijn, als je op een zonnige dag zomaar even je sportschoenen aan hoefde te trekken om in de buitenlucht een complete workout te doen?

Ik weet niet waarom ik dat allemaal zei. En achteraf bezien, had ik zeker beter moeten weten, want ik zat tegenover iemand voor wie geen fysieke inspanning te groot is en bij wie “kan niet” al helemaal niet in het woordenboek voorkomt. Waarschijnlijk dacht ik niet helemaal helder na vanwege het vooruitzicht op de intensieve trainingen die voor me lagen. En eigenlijk was ik dit hele gesprek al vergeten toen #Bram plots met een hardloopschema op de proppen kwam. Ik was er nu wel klaar voor, zo besloot hij.

Ik stribbelde wel wat tegen, ook al wist ik inmiddels dondersgoed dat #Bram voor elk excuus dat ik aanvoer om iets niet te hoeven doen, wel een argument kan bedenken om me toch zover te krijgen. En daarnaast maak ik het mezelf ook niet graag te gemakkelijk. Ik moet veel van mezelf en voornamelijk dingen die ik liever uit de weg zou gaan, of die buiten mijn comfortzone vallen. Hardlopen valt zeker in die categorie.

Zo kon het dus gebeuren dat ik met frisse tegenzin aan mijn hardloopschema begon. Eerst liep ik in blokjes van vier minuten op de loopband, maar dit werd razendsnel opgebouwd. Vier minuten werden er zes, acht, tien, twaalf. En nu we zes weken verder zijn, loop ik al een halfuur aaneengesloten hard. En niet alleen op de loopband, maar ook buiten, waar iedereen me kan zien zweten en afzien. Ook zo’n drempeltje waar ik flink tegenop zag, maar waar ik vriendelijk doch resoluut door #Bram overheen geduwd werd. En ik moet toegeven: soms, heel soms, kan ik al een heel klein beetje begrijpen wat die andere hardlopers er nu zo fijn aan vinden.

Ik heb het nog een beetje te zwaar om vriendelijk zwaaiend tegemoetkomers te begroeten of om de prachtige omgeving eens goed in me op te nemen. Maar ik kan me al voorstellen dat ik dat over niet al te lange tijd wel kan. Het opbouwen van mijn uithoudingsvermogen gaat snel en op sommige momenten heb ik opeens een tempo en loopritme te pakken, waarbij ik me eventjes heel goed voel. Al wordt dat onvermijdelijk opgevolgd door weer een fase van afzien. Maar zo gaat dat nu eenmaal als je grenzen overschrijdt. En het gevoel na afloop, als je iets gepresteerd hebt waartoe je jezelf lichamelijk nooit in staat had geacht, dat is wel de grootste beloning. En dat fitte, gespierde lichaam is ook mooi meegenomen! Ik ga nog even een rondje rennen…

Reacties

  1. Robyn zegt:

    Ik ben zelf een aantal weken begonnen met zo’n schema, wel met kortere stukjes dan jij. Best wel een gek idee dat ik over 4 weken 30 minuten aaneengesloten moet kunnen joggen. Ik zie het nog niet gebeuren, maar aan de andere kant. ik zag het zes weken geleden ook niet gebeuren dat ik ooit zeven minuten aaneengesloten zou kunnen joggen en dat lukt me nu ook dus ik heb goede hoop.

  2. Gabriella zegt:

    Dit is zoooooo herkenbaar! Vroeger echt wen hekel aan hardlopen, een jaar geleden toen de 20 van alphen in alphen was dacht ik nog… Wat een stelletje gekken! En gister deed ik zelf mee hahaha weliswaar niet met de 20 maar met de 10km! En wat een heerlijkheid en wat een vleugels krijg je van dat publiek!
    Op naar het volgende loopje! 26/5 leiden marathon! Maar dan ook de 10kn hoor. 🙂
    Succes met lopen!

  3. Dankjewel! Ik twijfel al zo lang!
    Ik ga het doen… vandaag! 🙂

  4. Andrea Dierikx zegt:

    Dank voor je bemoedigende woorden… ik ga zo zelf een rondje lopen en houd dit in gedachten!!

  5. Joske Nooren zegt:

    Geweldig, herkenbaar en super leuk!