Stop pesten

Fact 46 tot en met 50 uit de 100 facts about me:

–          Ik was niet zo populair op de middelbare school.
–          In de brugklas had ik de lelijkste bril die in de geschiedenis van de mensheid is gemaakt.
–          En die getoupeerde kuif was achteraf ook niet ‘je van het’.
–          Om over het permanentje op mijn veertiende maar niet te spreken.
–          En niemand mocht toen weten dat ik verhalen en gedichten schreef.

Het zijn een paar punten in een lange lijst met feitjes over wie ik ben en wie ik vroeger was. Feitjes die in het grote geheel van die lijst best wel grappig overkomen, maar waar toch een belangrijk verhaal achter zit. Een verhaal dat heel veel mensen herkennen, zo bleek toen ik onlangs een interview gaf aan de website ‘stop pesten’.

Ter voorbereiding stelde ik op twitter een simpele vraag: zijn er mensen in mijn timeline die ervaringen hebben gehad met betrekking tot pesten. De respons die ik kreeg was overweldigend. Ik kreeg vele reacties, van net zoveel verschillende mensen. Succesvolle personen, leuke vrouwen én mannen in mijn timeline, die een drukbezet leven leiden. Ze studeren of hebben een gezin. Sommigen runnen zelfs hun eigen bedrijf. Ik kreeg reacties van mensen met meer dan 1000 volgers en zelfs van mensen die nu ‘bekend’ zijn.

De reacties hadden één ding gemeen: bijna iedereen draagt die ervaringen nog steeds met zich mee. Bij sommigen is het jaren later nog steeds een beurse plek, anderen staan inmiddels vol in het leven en zijn zelfs sterker geworden van de pesterijen. Hoe dan ook: vergeten doet niemand het.

Omdat zoveel mensen openhartig waren over hoe zij met pesten te maken hebben gehad, vertelde ik ook over mijn eigen schooltijd op twitter. Dagen later kreeg ik er nog reacties op. Dat is de reden dat ik hier mijn ervaring met pesten met jullie wil delen, in de hoop dat het steun geeft aan degenen die er op welke manier dan ook (nog steeds) last van hebben.

Ik was als tiener niet populair op school. Ik was een buitenbeentje en het pesten bestond in mijn geval vooral uit buitengesloten worden. Op actieve pesterijen reageerde ik niet, waardoor deze voor mij gelukkig snel ophielden. Maar ik hoorde er niet bij en dat bleef jaren het geval.

Ik was vaak alleen. In de pauzes, tijdens tussenuren en bij gym voelde ik me ellendig. In het begin probeerde ik aansluiting te zoeken bij mijn klas, maar dan werd ik zo actief genegeerd, dat ik uiteindelijk opgaf. Ik ging dan in mijn eentje een boek lezen, alvast huiswerk maken en ik schreef veel over hoe ik me toen voelde. Ik dacht dat ik raar was, dat niemand me ooit zou mogen en dat ik me altijd zo zou voelen.

Dit alles veranderde in de bovenbouw van het vwo. Ik kwam in een andere klas, doordat we onze keuzevakken hadden bepaald. Op de eerste dag zag ik een meisje in mijn klas zitten dat ik kende uit de wandelgangen. We hadden weleens wat lessen samen gevolgd, maar kenden elkaar niet goed. Ze zat alleen, maar leek dat helemaal niet erg te vinden. Ik vroeg of ik naast haar mocht zitten. We zijn nu nog steeds vriendinnen.

Dat jaar maakte ik meer en meer vrienden, in en buiten mijn eigen klas. Als ik terugdenk aan school denk ik liever aan de leuke tijd die ik vanaf mijn zestiende had. Het heeft wel lang geduurd voor ik helemaal mezelf durfde zijn, want het gevoel van afwijzing dat je jarenlang achtervolgd heeft, blijft nog lang bij je. Zo durfde ik bijvoorbeeld pas toe te geven dat ik graag ‘iets met schrijven’ wilde toen ik een schrijfwedstrijd van een tijdschrift gewonnen had.

Die onzekerheid heb ik nog steeds, ergens diep van binnen. Het gevecht daarmee moet ik regelmatig aangaan. Vooral de laatste jaren heb ik daarmee grote sprongen gemaakt. Sinds ik beroepsmatig schrijf, ben ik pas echt de persoon geworden die ik van binnen altijd was. Het heeft me zelfvertrouwen gegeven en ik krijg nu zelfs enthousiaste reacties van die pestkoppen van vroeger.
‘Je boeken zijn geweldig. Ik wist niet dat jij zoveel humor had,’ zei een van hen laatst doodleuk, waarop ik dacht: logisch dat je dat niet wist, je hebt nooit de moeite genomen om een paar woorden met me te wisselen. Toch zei ik dat niet hardop. In plaats daarvan signeerde ik alleen het boek dat ze net gekocht had. Ik had toch al het gevoel dat ik gewonnen had.

Mocht je dit lezen en herkennen, dan wil ik je vooral meegeven niet aan jezelf te twijfelen. Als je gepest of buitengesloten wordt, dan zegt dat iets over de pesters en niet over jou. Blijf in jezelf geloven, want juist datgene waardoor je buiten de groep valt, is wat je uniek maakt.
Je bent niet de enige in deze positie en het blijft niet altijd zo. Uiteindelijk zul je er sterker uit komen. Ik ben zelf het levende bewijs, want denk maar niet dat ik vroeger ooit gedacht heb een krantenkop als deze over mezelf te lezen!

krantenartikel n.a.v. verkiezing chicklit.nl

Luister hier het interview terug dat ik had met Glenn Eilbracht, voor zijn website tegen pesten. Wil je je hart luchten via twitter? Volg dan @stophetpesten.

 

 

Reacties

  1. you go girl!!!!